Op 9 november 1911 wees de Zweedse Academie de Nobelprijs literatuur toe aan de Gentenaar Maurice Maeterlinck. Het was de eerste keer (en voorlopig de enige keer) dat deze belangrijkste literaire onderscheiding naar een Belg ging. Merkwaardig genoeg was dit niet helemaal naar de zin van de  Belgische regering en van de literaire autoriteiten, die geadviseerd hadden in de voordracht van een kandidaat. Het liefst hadden ze de prijs toegekend gezien aan Emile Verhaeren, die op uitstekende voet stond met koning Albert I en koningin Elisabeth. Een gedeelde prijs tussen Verhaeren en Maeterlinck was een tweede optie. De Zweedse Academie besliste er anders over. Officieel kreeg Maeterlinck de prijs voor zijn hele oeuvre tot dan toe maar het was vooral de charme en het immense succes van “L’Oiseau bleu” die de weegschaal in zijn voordeel hadden doen doorslaan. De prijs werd uitgereikt op 10 december 1911, maar Maeterlinck, die erg timide was, bleef thuis en liet de prijs in ontvangst nemen door de Belgische ambassadeur in Zweden.